WAKE UP. CHECK OUT. LEAVE.
We vertrokken. Een ander district hadden we voor ogen. Pu Jiang. De voormiddag spendeerden we in een bus op weg naar ons doel. Eens daar ontmoeten we Jackey. Een op het eerste zicht nerveuze kerel. Gewapend met beperkt Engels. Alle ingrediënten dus voor avontuur. (lees A recipe for disaster). En dat bleek helemaal te gaan kloppen. Hij nam ons namelijk me naar een gebergte. Het pad dat we gekozen hadden bezat vele treden en de chinese symbolen die vrij vertaal: "Sky Road" betekenden. Op het hoogste putn stonden we zo'n 728 m hoogte. Het gebergte was een interessante gebeurtenis. Eén war ik verder niets meer over kwijt wil. Foto's zijn er ook niet, ik was simpelweg mij camera vergeten.
's Avonds nog een Chinese maal. Gegeten tot ik pijn had. Toevallig bracht Jackey ons na het eten naar een voetmassage en blijkbaar had hij ook nog een gewone massage gevraagd. Dat deed goed (achteraf gezien dan) heel goed.
De dag eindigde ... een douche ... een tekst ...
Dit is Lennart Opsteyn en deze tekst is geschreven in gezelschap van Rutger Bosmans.
(Atmosphere - National Disgrace)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten