The Masses In China Displayed

Bij deze nog de foto's die ik heb gemaakt tijdens deze onvergetelijke reis.

....:::/`/`ENJOY´\´\:::....


Dit is Lennart Opsteyn en deze tekst werd geschreven met een volgende reis in gedachten.

Day XIV: Shanghai

We hadden één dag in Shanghai en dus besloten we om vroeg (vroeger dan normaal) op pad te gaan. Het begon allemaal met een onschuldige wandeling. Helaas leidde dit tot niet veel. We zagen eigenlijk niet zo veel verschil met Taizhou. We namen een taxi die ons 'Downtown' moest laten zien. Na een taxirit van maar liefst 30 minuten, stonden we op te kijken naar het China Pavillion. Een immens gebouw dat was opgetrokken voor de World Expo een jaar eerder. Na een bezoek hieraan besloten we om op zoek te gaan naar het Belgium Pavillion. Ik weet niet hoelang we gewandeld hebben tussen de vele paviljoenen in van andere landen tot we aankwamen daar waar het Belgisch paviljoen moest staan. Niks, nada, noppes. Het enige wat nog overbleef waren enkel stenen ter grootte van een vuist. Nog geen jaar na de expo waren al verschillende paviljoenen neergehaald en de rest was omheind en verlaten. Het China Pavillion bleek het enige te zijn wat nog open was. De mensheid op z'n zieligst vertel ik u. Voor een project waar 30 miljard euro is ingestoken (het dubbele van de investering in de Olympische spelen te Beijing). Ge zou het eens moeten zien ... verlaten verlaten en nog eens verlaten ... Ik weet niet wat ons eigenlijk bezielt om zo'n tentoonstelling neer te zetten. Het is erna - nadat de meeste bezoekers vertrokken zijn - dat men pas kan vaststellen wat de schade is. Maak u geen illusies dit was pure verspilling...

Om aan die zielige vertoning te ontsnappen namen we opnieuw een taxi. Bestemming : "The Riverside". En wat voor één. Gebouwen van alle soorten, maten en stylen werken hier samen om Shanghai echt als stad te profileren. In de schaduw staande van één van zulke gebouwen dacht ik nog van vergeet Genk, vergeet Hasselt, vergeet zelfs Brussel. Dit is een stad zoals ze moet zijn. en dat werd ons ook duidelijk tijdens de taxirit naar ons hotel. Flatgebouwen afgewisseld met echte Skyscrapers domineren de horizon van Shanghai. En dat alles op een immense oppervlakte. Een must see gewoon.

Maar net voor die laatste taxirit kwamen we nog een Sub-zero bar tegen. Niet wetend wat het is, maar wel geprikkeld door het woord 'bar', zaten we opeens in vriezer. Een speciale ruimte hadden ze gemaakt waar ze mooi een temperatuur konden behouden van -5°C. Ze hadden aan ons gedacht, want er waren jassen voorzien. De bar was een wodka bar en hoewel we maar enkele shotjes genomen hadden, waren we toch redelijk in onze portefulle gebeten. Met maar net genoeg geld om de taxi naar het hotel te pakken, besloten we om de dag te beëindigen.

Goodbye Shanghai, I'll be back one day...

Dit is Lennart Opsteyn en deze tekst werd geschreven op een vroege ochtend terug in België.

Day XIII: Mountainpeaks

We zijn uitgechecked en laten Taizhou achter ons. Dit gebeurde alleszins nadat we nog wat aan 'sightseeing' gedaan hebben. Op ongeveer 2 uur rijden van ons hotel gingen we een berg op. Waar we precies zaten weet ik niet, maar het was er werkelijk de moeite. Het was er zo mooi zelfs dat ik vond dat ik niet het recht had om het te aanschouwen. Hoewel er een toeristische trekpleister van is gemaakt kan men - als men dat wilt natuurlijk de schoonheid zien die eens zonder menselijke invloed schitterde. Ik heb hier ook maar enkele foto's van omdat de batterijen leeg waren. Maar er nu op terugkijkend pas dat perfect in mijn bovenstaande verklaring.

Na dit bezoek bracht Sammi ons naar het treinstation waar we van elkaar afscheid namen. Nu heb ik gemerkt dat ik veel te zwaar bepakt ben. Ik heb nu 14 kilo mee zonder handbagage. Ik zou graag met de helft op reis gan in't vervolg. En dat is goed mogelijk. Elke fout die we maken is een kans om te leren. De hoeveelheid ondergoed en sokken heb ik juist uitgeteld, evenals mijn T-shirts. Maar in broeken en sweaters ben ik de mist in gegaan. En het is niet zozeer het feit dat ik teveel bij heb wat me stoort. Het is het feit dat alle kledij die ik bijheb me goed zit. Ik kan me er dus niet van ontdoen tijdens deze reis...

Oh er schiet me nog iets te binnen. Tijdens onze treinrit - richting Shanghai trouwens - kwam ik erachter dat iemand een boodschap heeft encrypted in het liedje: Atmosphere - Running with scissors. Tijdens het 3 min en 20 sec durende lied, flitsten menig zinnen over het schermpje van mijn MP3. Ik deel u de boodschap mee, u doet ermee wat u wilt...

Brother, what have you done?
Sticking needles in your arm.
brother, never said we'd walk away from.
these so called 'friends'.
They kept pushing you.
I hate my love for you.
But you cared for me.
Brother will you com home?
You've hit the ground so hard.
It's breaking my heart.
Brother, brother we make a stand.
You've hit the ground so hard.
So take my hand.
You said it yourself that you...
I believed you, it's the trust I'm...
When my eyes you wanted...
You'll remain part of everything.
I am your friend.
Talk to me.
Tell me anything.
I love you despite...
This is family.
Brother, will you come home?
You've hit the ground so hard, it's breaking my...
Brother, brother we make a stand
You've hit the ground so hard...
So take my hand.
This means everything to me (3X)
Will you come home (2X)
Brother, will you come home?
You've hit the ground so hard, it breaks my heart.
Brother, will you come home?

Dit is Lennart Opsteyn en deze tekst is geschreven met op de achtergrond CCTV. (Een engelstalige nieuwszender die enkel Chinees nieuws weergeeft)

Day XII: The Endgame

Mijn voorlaatste dag in Taizhou was welbesteed. Niet dat ik ongelooflijk veel dingen heb gedaan, maar er zijn mijn enkele dingen duidelijk geworden. Bijvoorbeeld.

Sammi kwam ons halen om treintickets voor morgen te kopen. Daar vertel ik morgen het fijne over. Tevens kocht zij Mooncakes voor ons. Dat is een marsepeine koekje. Dat alles ter gelegenheid van het 'Mid-Autumn-Festival'. Helaas heb ik zelf marsepein niet zo graag. Mijn oprechte excuses als ik de chinese cultuur nu recht in het gezicht sla.

Daarna ging ik nog even op mezelf rond dwalen. Ik kwam al snel bij een basketbalpleintje. Zo één waarover ik enkele dagen terug gesproken heb. Het was er druk bevolkt, echt een 'Social Gathering' zeg maar. Ik heb er een tijdje staan kijken en werd al snel opgemerkt door mijn westers uiterlijk. Ik wou heel graag meedoen, echt waar, maarik deed het niet. Ik kon mezelf er niet van weerhouden om simpeweg te vertrekken. Vraag me niet waarom ik geen aanstalte heb gemaakt om mee te spelen. Ik zou het niet weten, het enige dat ik wel weet is dat ik op dit moment spijt van heb dat ik de kans heb laten liggen. Natuurlijk kan ik op mijn vertrek een aantal redenen plakken. Zo is er de taalbarrière. Zij kunnen weinig of geen Engels. Doch is dit een loos argument, het is met nogal gelukt om te communiceren zonder een gemeenschappelijke spreektaal. Niet hier in China weliswaar, maar toch...

Ik denk niet dat jullie zien wat me duidelijk geworden is, maar dat maakt op zich ook niet uit. Het zou ook geen meerwaarde aan jullie eigen leven zijn.

Ik zou graag afsluiten met een koan. Desondank dat ik me in China bevindt en niet in Japan. In Japan worden er strikte regels opgelegd aan de koan, hierdoor geniet het op een bizarre manier mijn eerbied. Helaas vindt ik maar één goede, welke dan ook op elke site vermeld staat.

"Two hands clap and there is a sound. What is the sound of one hand?"

Dit is Lennart Opsteyn en deze tekst werd geschreven in ontbloot bovenlijf.
(Eddie Vedder - Guaranteed)

Day XI: Motorcycle Diaries

Vandaag was eigenlijk gisteren. Gisteren heb ik niet de tijd genomen om mijn gedachten neer te pennen. Terwijl dat eigenlijk moest...

Zoals wel vaker beginnen de dagen op een tijdstip dat bekent staat als middag. Ik had de kaart nog eens bovengehaald om te kijken of ik niet eens naar een ander district kon gaan. Enkele ogenblikken later klopte Rutger op de deur met het zelfde voorstel. En dus vertrokken we. Door een 'twist of faith' belandden we ieder achter op een motortaxi. Welke die laatste een van de vele verschillende soorten taxi's is. Een motor is vet. Het geluid, de behendigheid, ... alles ervan staat mij aan. Nota aan mezelf: "Spaar voor motor".

En even tussendoor - helaas Bert Croux heb ik die film nog niet gezien.

Maar goed een half uur later stonden we naar de zee te staren. Daar zijn foto's van. Het disctrict in kwestie noemt Jiao Jiang. We hebben daar in de beurt nog wat rondgehangen en eindigden als bij wonder in de Pizzahut. Oppurtunistisch als we zijn, hebben we ons daar dan ook eens goed laten gaan. En hoewel Rutger altijd zegt dat alleen de koning 'we' mag zeggen, zal hij toch moeten toegeven dat hij en ik daar een klein beetje het beest hebben uitgehangen.

Dit is Lennart Opsteyn en deze tekst is de eerste die geschreven is aan een bureau.
(Eddie Vedder - Hard Sun)

Day X: A Reminder Of The Future

Waking up
Having headache
Packed light
Jackey Calls
Checking out
Being driven
Staring out
Windows down
Raging wind
Raining faintly

Busstaiton ahead
Leaving Jackey
Taizhou again
Waiting, driving
Getting impressions
Bus stops
Meeting Sammi
Checking in
Taking Shower
Evening Begins

Buying food
Going McDonalds
Girls giggle
Tv on
Basketball playing
China - Iceland
Funny, no?
Game ends
Leaving McDonalds
Walking Back

Greeting guy
Guy talks
Small talk
He disappears
Using elevator
Entering room
Surrounding luxury
Too much
Go basic!
Lights out...

Dit is Lennart Opsteyn en deze tekst werd geschreven in verwarring...
(Eddie Vedder - Society)

Day IX: Kwik-E-Mart

Markten was wel het woord van de dag. We gingen in Pu Jiang een markt bezoeken. Een groot groot gebouw werd ons voorgeschoteld met zo'n 4 of 5 verdiepingen. De winkelkes die hierin waren gevestigd waren niet groter dan 2 op 2. Met gevolg dat er honderdduizenden winkeltjes te bezichtigen waren. Er zijn in totaal zo'n 38 van deze gebouwen. Maar doe geen moeite om het u voor te stellen. Zoiets kan enkel hij of zij die er geweest is. Ik zeg dit zonder beledigend te willen zijn. Men kan op zulke plekken dagen en dagen rondlopen... Iets om te onthouden.

En ergens tussendoor is mijn interesse gewekt door de mogelijkheid om hier leerkracht Engels te worden. (Desondanks mijn mening ten opzichte van onderwijzers vind ik dit iets helemaal anders). Wederom iets om te onthouden. Vanavond heeft het ook voor de eerste keer geregend. gedonderd en gebliksemd. Grappig zo warme regen. En de overgang van droog naar nat weer is miniem vanwege de hoge vochtigheidsgraad.

Dit is Lennart Opsteyn en deze tekst werd geschreven met Studio Brussel op de achtergrond.