Ik was vastbesloten om dag VI goed te maken. Die laatste heb ik erdoor gejaagd met luieren. Hoewel dat eigenlijk zeker mag tijdens een vakantie. Nee vandaag heb ik mezelf gedwongen om vroeg uit de veren te komen. Iets na acht was het en dus kon ik eindelijk eens een ontbijt nuttigen in het hotel. Mijn ontbijtticket was geldig van 7 tot 9. Fris als een hoentje ging ik alle verdiepingen af waar er mogelijk eten gereserveerd kon worden. Ze bleken echter allen gesloten te zijn. "Dan niet.", is het enige wat men in zulke situaties kan denken. Ik trok er bijgevolg dus op lege maag op uit.
De eerste van twee tochten bracht mij naar het China dat wij ons allemaal voor ogen hebben. Een net van steegjes met gebouwen die niet hoger zijn dan 2 verdiepingen. Het gelijkvloers bestaande uit een mix van steen en hout. Daarop rustend dan natuurlijk een volledig houten bovenverdieping. Niet vergetend natuurlijk de rode lampionnen die bevestigd zijn aan de uiteindes van de daken. Doe daarbovenop het geluid van een chinees snaarinstrument in de handen van een lokale en u krijgt een wondermooie kant van China te zien. Toch moet ik die illusie doorbreken en meedelen dat veel van de onderverdiepingen in handen waren van handelaars. De kleine man dan wel te verstaan (al een geluk dat het geen multinationals waren), maar handelaars insgelijk. Toch mag ik het hen niet kwalijk nemen, want het is hier voor iedereen een kwestie van pompen of verzuipen. Daar werd ik me later - op mijn tweede tocht - zeer bewust van. Ik had namelijk eens zo'n "fietstaxi" genomen. Eeuwig respect voor zij die dit doen. De fietsen zijn driewielers uitgerust met bankje en dak. Als dat niet zwaar trappen is...
Mijn tweede tocht bracht wederom in de achterbuurten (zoals die tocht enkele dagen geleden), bij daglicht deze keer...
Deze dag zal ook de geschiedenis ingaan als de dag waarop ik een nieuwe rugzak heb aangeschaft. Een kleiner maat dan een echte trekkerrugzak, maar groot genoeg voor citytrips of dergelijke. Mijn oude kan ik helaas niet echt meer gebruiken, vanwege buskruitsporen die er niet uitgaan. Deze sporen zijn gekomen door een KSA-activiteit. En dat laatste is iets wat nu schijnbaar ó zó ver in het verleden ligt. ..
En dan was er nog een meisje. Niets speciaals eigenlijk, behalve dan dat ze vloeiend engels sprak en met duidelijk begrip van bepaalde gebruiken die een gesprek de moeite waard maken. Een rariteit hier in Taizhou geloof me. Het meisje hielp me toen ik eten besteld. In de directe aftermath van mijn bestelling bracht ik de betaling in order. Echter toen ik opkeek was ze al verdwenen, alsof ze nooit had bestaan. Dit is trouwens de tweede keer dat zoiets mij voorvalt. Dat ik een vrouwelijk iemand leer kennen en besluit om eerst andere dingen onder handen te nemen. Ik betreur beide gevallen en zweer net als na de eerste keer om zoiets nooit meer te laten gebeuren. De kans dat ik haar opnieuw tref is klein. Deze stad huist maar liefst 4 miljoen mensen.
Dit is Lennart Opsteyn en deze tekst werd geschreven tijdens het eten van noedels.
(Geen muziek anders dan de stilte werd afgespeeld)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten