Sammi kwam ons halen om treintickets voor morgen te kopen. Daar vertel ik morgen het fijne over. Tevens kocht zij Mooncakes voor ons. Dat is een marsepeine koekje. Dat alles ter gelegenheid van het 'Mid-Autumn-Festival'. Helaas heb ik zelf marsepein niet zo graag. Mijn oprechte excuses als ik de chinese cultuur nu recht in het gezicht sla.
Daarna ging ik nog even op mezelf rond dwalen. Ik kwam al snel bij een basketbalpleintje. Zo één waarover ik enkele dagen terug gesproken heb. Het was er druk bevolkt, echt een 'Social Gathering' zeg maar. Ik heb er een tijdje staan kijken en werd al snel opgemerkt door mijn westers uiterlijk. Ik wou heel graag meedoen, echt waar, maarik deed het niet. Ik kon mezelf er niet van weerhouden om simpeweg te vertrekken. Vraag me niet waarom ik geen aanstalte heb gemaakt om mee te spelen. Ik zou het niet weten, het enige dat ik wel weet is dat ik op dit moment spijt van heb dat ik de kans heb laten liggen. Natuurlijk kan ik op mijn vertrek een aantal redenen plakken. Zo is er de taalbarrière. Zij kunnen weinig of geen Engels. Doch is dit een loos argument, het is met nogal gelukt om te communiceren zonder een gemeenschappelijke spreektaal. Niet hier in China weliswaar, maar toch...
Ik denk niet dat jullie zien wat me duidelijk geworden is, maar dat maakt op zich ook niet uit. Het zou ook geen meerwaarde aan jullie eigen leven zijn.
Ik zou graag afsluiten met een koan. Desondank dat ik me in China bevindt en niet in Japan. In Japan worden er strikte regels opgelegd aan de koan, hierdoor geniet het op een bizarre manier mijn eerbied. Helaas vindt ik maar één goede, welke dan ook op elke site vermeld staat.
"Two hands clap and there is a sound. What is the sound of one hand?"Dit is Lennart Opsteyn en deze tekst werd geschreven in ontbloot bovenlijf.
(Eddie Vedder - Guaranteed)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten