The Masses In China Displayed

Bij deze nog de foto's die ik heb gemaakt tijdens deze onvergetelijke reis.

....:::/`/`ENJOY´\´\:::....


Dit is Lennart Opsteyn en deze tekst werd geschreven met een volgende reis in gedachten.

Day XIV: Shanghai

We hadden één dag in Shanghai en dus besloten we om vroeg (vroeger dan normaal) op pad te gaan. Het begon allemaal met een onschuldige wandeling. Helaas leidde dit tot niet veel. We zagen eigenlijk niet zo veel verschil met Taizhou. We namen een taxi die ons 'Downtown' moest laten zien. Na een taxirit van maar liefst 30 minuten, stonden we op te kijken naar het China Pavillion. Een immens gebouw dat was opgetrokken voor de World Expo een jaar eerder. Na een bezoek hieraan besloten we om op zoek te gaan naar het Belgium Pavillion. Ik weet niet hoelang we gewandeld hebben tussen de vele paviljoenen in van andere landen tot we aankwamen daar waar het Belgisch paviljoen moest staan. Niks, nada, noppes. Het enige wat nog overbleef waren enkel stenen ter grootte van een vuist. Nog geen jaar na de expo waren al verschillende paviljoenen neergehaald en de rest was omheind en verlaten. Het China Pavillion bleek het enige te zijn wat nog open was. De mensheid op z'n zieligst vertel ik u. Voor een project waar 30 miljard euro is ingestoken (het dubbele van de investering in de Olympische spelen te Beijing). Ge zou het eens moeten zien ... verlaten verlaten en nog eens verlaten ... Ik weet niet wat ons eigenlijk bezielt om zo'n tentoonstelling neer te zetten. Het is erna - nadat de meeste bezoekers vertrokken zijn - dat men pas kan vaststellen wat de schade is. Maak u geen illusies dit was pure verspilling...

Om aan die zielige vertoning te ontsnappen namen we opnieuw een taxi. Bestemming : "The Riverside". En wat voor één. Gebouwen van alle soorten, maten en stylen werken hier samen om Shanghai echt als stad te profileren. In de schaduw staande van één van zulke gebouwen dacht ik nog van vergeet Genk, vergeet Hasselt, vergeet zelfs Brussel. Dit is een stad zoals ze moet zijn. en dat werd ons ook duidelijk tijdens de taxirit naar ons hotel. Flatgebouwen afgewisseld met echte Skyscrapers domineren de horizon van Shanghai. En dat alles op een immense oppervlakte. Een must see gewoon.

Maar net voor die laatste taxirit kwamen we nog een Sub-zero bar tegen. Niet wetend wat het is, maar wel geprikkeld door het woord 'bar', zaten we opeens in vriezer. Een speciale ruimte hadden ze gemaakt waar ze mooi een temperatuur konden behouden van -5°C. Ze hadden aan ons gedacht, want er waren jassen voorzien. De bar was een wodka bar en hoewel we maar enkele shotjes genomen hadden, waren we toch redelijk in onze portefulle gebeten. Met maar net genoeg geld om de taxi naar het hotel te pakken, besloten we om de dag te beëindigen.

Goodbye Shanghai, I'll be back one day...

Dit is Lennart Opsteyn en deze tekst werd geschreven op een vroege ochtend terug in België.

Day XIII: Mountainpeaks

We zijn uitgechecked en laten Taizhou achter ons. Dit gebeurde alleszins nadat we nog wat aan 'sightseeing' gedaan hebben. Op ongeveer 2 uur rijden van ons hotel gingen we een berg op. Waar we precies zaten weet ik niet, maar het was er werkelijk de moeite. Het was er zo mooi zelfs dat ik vond dat ik niet het recht had om het te aanschouwen. Hoewel er een toeristische trekpleister van is gemaakt kan men - als men dat wilt natuurlijk de schoonheid zien die eens zonder menselijke invloed schitterde. Ik heb hier ook maar enkele foto's van omdat de batterijen leeg waren. Maar er nu op terugkijkend pas dat perfect in mijn bovenstaande verklaring.

Na dit bezoek bracht Sammi ons naar het treinstation waar we van elkaar afscheid namen. Nu heb ik gemerkt dat ik veel te zwaar bepakt ben. Ik heb nu 14 kilo mee zonder handbagage. Ik zou graag met de helft op reis gan in't vervolg. En dat is goed mogelijk. Elke fout die we maken is een kans om te leren. De hoeveelheid ondergoed en sokken heb ik juist uitgeteld, evenals mijn T-shirts. Maar in broeken en sweaters ben ik de mist in gegaan. En het is niet zozeer het feit dat ik teveel bij heb wat me stoort. Het is het feit dat alle kledij die ik bijheb me goed zit. Ik kan me er dus niet van ontdoen tijdens deze reis...

Oh er schiet me nog iets te binnen. Tijdens onze treinrit - richting Shanghai trouwens - kwam ik erachter dat iemand een boodschap heeft encrypted in het liedje: Atmosphere - Running with scissors. Tijdens het 3 min en 20 sec durende lied, flitsten menig zinnen over het schermpje van mijn MP3. Ik deel u de boodschap mee, u doet ermee wat u wilt...

Brother, what have you done?
Sticking needles in your arm.
brother, never said we'd walk away from.
these so called 'friends'.
They kept pushing you.
I hate my love for you.
But you cared for me.
Brother will you com home?
You've hit the ground so hard.
It's breaking my heart.
Brother, brother we make a stand.
You've hit the ground so hard.
So take my hand.
You said it yourself that you...
I believed you, it's the trust I'm...
When my eyes you wanted...
You'll remain part of everything.
I am your friend.
Talk to me.
Tell me anything.
I love you despite...
This is family.
Brother, will you come home?
You've hit the ground so hard, it's breaking my...
Brother, brother we make a stand
You've hit the ground so hard...
So take my hand.
This means everything to me (3X)
Will you come home (2X)
Brother, will you come home?
You've hit the ground so hard, it breaks my heart.
Brother, will you come home?

Dit is Lennart Opsteyn en deze tekst is geschreven met op de achtergrond CCTV. (Een engelstalige nieuwszender die enkel Chinees nieuws weergeeft)

Day XII: The Endgame

Mijn voorlaatste dag in Taizhou was welbesteed. Niet dat ik ongelooflijk veel dingen heb gedaan, maar er zijn mijn enkele dingen duidelijk geworden. Bijvoorbeeld.

Sammi kwam ons halen om treintickets voor morgen te kopen. Daar vertel ik morgen het fijne over. Tevens kocht zij Mooncakes voor ons. Dat is een marsepeine koekje. Dat alles ter gelegenheid van het 'Mid-Autumn-Festival'. Helaas heb ik zelf marsepein niet zo graag. Mijn oprechte excuses als ik de chinese cultuur nu recht in het gezicht sla.

Daarna ging ik nog even op mezelf rond dwalen. Ik kwam al snel bij een basketbalpleintje. Zo één waarover ik enkele dagen terug gesproken heb. Het was er druk bevolkt, echt een 'Social Gathering' zeg maar. Ik heb er een tijdje staan kijken en werd al snel opgemerkt door mijn westers uiterlijk. Ik wou heel graag meedoen, echt waar, maarik deed het niet. Ik kon mezelf er niet van weerhouden om simpeweg te vertrekken. Vraag me niet waarom ik geen aanstalte heb gemaakt om mee te spelen. Ik zou het niet weten, het enige dat ik wel weet is dat ik op dit moment spijt van heb dat ik de kans heb laten liggen. Natuurlijk kan ik op mijn vertrek een aantal redenen plakken. Zo is er de taalbarrière. Zij kunnen weinig of geen Engels. Doch is dit een loos argument, het is met nogal gelukt om te communiceren zonder een gemeenschappelijke spreektaal. Niet hier in China weliswaar, maar toch...

Ik denk niet dat jullie zien wat me duidelijk geworden is, maar dat maakt op zich ook niet uit. Het zou ook geen meerwaarde aan jullie eigen leven zijn.

Ik zou graag afsluiten met een koan. Desondank dat ik me in China bevindt en niet in Japan. In Japan worden er strikte regels opgelegd aan de koan, hierdoor geniet het op een bizarre manier mijn eerbied. Helaas vindt ik maar één goede, welke dan ook op elke site vermeld staat.

"Two hands clap and there is a sound. What is the sound of one hand?"

Dit is Lennart Opsteyn en deze tekst werd geschreven in ontbloot bovenlijf.
(Eddie Vedder - Guaranteed)

Day XI: Motorcycle Diaries

Vandaag was eigenlijk gisteren. Gisteren heb ik niet de tijd genomen om mijn gedachten neer te pennen. Terwijl dat eigenlijk moest...

Zoals wel vaker beginnen de dagen op een tijdstip dat bekent staat als middag. Ik had de kaart nog eens bovengehaald om te kijken of ik niet eens naar een ander district kon gaan. Enkele ogenblikken later klopte Rutger op de deur met het zelfde voorstel. En dus vertrokken we. Door een 'twist of faith' belandden we ieder achter op een motortaxi. Welke die laatste een van de vele verschillende soorten taxi's is. Een motor is vet. Het geluid, de behendigheid, ... alles ervan staat mij aan. Nota aan mezelf: "Spaar voor motor".

En even tussendoor - helaas Bert Croux heb ik die film nog niet gezien.

Maar goed een half uur later stonden we naar de zee te staren. Daar zijn foto's van. Het disctrict in kwestie noemt Jiao Jiang. We hebben daar in de beurt nog wat rondgehangen en eindigden als bij wonder in de Pizzahut. Oppurtunistisch als we zijn, hebben we ons daar dan ook eens goed laten gaan. En hoewel Rutger altijd zegt dat alleen de koning 'we' mag zeggen, zal hij toch moeten toegeven dat hij en ik daar een klein beetje het beest hebben uitgehangen.

Dit is Lennart Opsteyn en deze tekst is de eerste die geschreven is aan een bureau.
(Eddie Vedder - Hard Sun)

Day X: A Reminder Of The Future

Waking up
Having headache
Packed light
Jackey Calls
Checking out
Being driven
Staring out
Windows down
Raging wind
Raining faintly

Busstaiton ahead
Leaving Jackey
Taizhou again
Waiting, driving
Getting impressions
Bus stops
Meeting Sammi
Checking in
Taking Shower
Evening Begins

Buying food
Going McDonalds
Girls giggle
Tv on
Basketball playing
China - Iceland
Funny, no?
Game ends
Leaving McDonalds
Walking Back

Greeting guy
Guy talks
Small talk
He disappears
Using elevator
Entering room
Surrounding luxury
Too much
Go basic!
Lights out...

Dit is Lennart Opsteyn en deze tekst werd geschreven in verwarring...
(Eddie Vedder - Society)

Day IX: Kwik-E-Mart

Markten was wel het woord van de dag. We gingen in Pu Jiang een markt bezoeken. Een groot groot gebouw werd ons voorgeschoteld met zo'n 4 of 5 verdiepingen. De winkelkes die hierin waren gevestigd waren niet groter dan 2 op 2. Met gevolg dat er honderdduizenden winkeltjes te bezichtigen waren. Er zijn in totaal zo'n 38 van deze gebouwen. Maar doe geen moeite om het u voor te stellen. Zoiets kan enkel hij of zij die er geweest is. Ik zeg dit zonder beledigend te willen zijn. Men kan op zulke plekken dagen en dagen rondlopen... Iets om te onthouden.

En ergens tussendoor is mijn interesse gewekt door de mogelijkheid om hier leerkracht Engels te worden. (Desondanks mijn mening ten opzichte van onderwijzers vind ik dit iets helemaal anders). Wederom iets om te onthouden. Vanavond heeft het ook voor de eerste keer geregend. gedonderd en gebliksemd. Grappig zo warme regen. En de overgang van droog naar nat weer is miniem vanwege de hoge vochtigheidsgraad.

Dit is Lennart Opsteyn en deze tekst werd geschreven met Studio Brussel op de achtergrond.

Day VIII: Fjall

WAKE UP. CHECK OUT. LEAVE.

We vertrokken. Een ander district hadden we voor ogen. Pu Jiang. De voormiddag spendeerden we in een bus op weg naar ons doel. Eens daar ontmoeten we Jackey. Een op het eerste zicht nerveuze kerel. Gewapend met beperkt Engels. Alle ingrediënten dus voor avontuur. (lees A recipe for disaster). En dat bleek helemaal te gaan kloppen. Hij nam ons namelijk me naar een gebergte. Het pad dat we gekozen hadden bezat vele treden en de chinese symbolen die vrij vertaal: "Sky Road" betekenden. Op het hoogste putn stonden we zo'n 728 m hoogte. Het gebergte was een interessante gebeurtenis. Eén war ik verder niets meer over kwijt wil. Foto's zijn er ook niet, ik was simpelweg mij camera vergeten.

's Avonds nog een Chinese maal. Gegeten tot ik pijn had. Toevallig bracht Jackey ons na het eten naar een voetmassage en blijkbaar had hij ook nog een gewone massage gevraagd. Dat deed goed (achteraf gezien dan) heel goed.

De dag eindigde ... een douche ... een tekst ...

Dit is Lennart Opsteyn en deze tekst is geschreven in gezelschap van Rutger Bosmans.
(Atmosphere - National Disgrace)

Day VI&VII: The Girl

Ik was vastbesloten om dag VI goed te maken. Die laatste heb ik erdoor gejaagd met luieren. Hoewel dat eigenlijk zeker mag tijdens een vakantie. Nee vandaag heb ik mezelf gedwongen om vroeg uit de veren te komen. Iets na acht was het en dus kon ik eindelijk eens een ontbijt nuttigen in het hotel. Mijn ontbijtticket was geldig van 7 tot 9. Fris als een hoentje ging ik alle verdiepingen af waar er mogelijk eten gereserveerd kon worden. Ze bleken echter allen gesloten te zijn. "Dan niet.", is het enige wat men in zulke situaties kan denken. Ik trok er bijgevolg dus op lege maag op uit.

De eerste van twee tochten bracht mij naar het China dat wij ons allemaal voor ogen hebben. Een net van steegjes met gebouwen die niet hoger zijn dan 2 verdiepingen. Het gelijkvloers bestaande uit een mix van steen en hout. Daarop rustend dan natuurlijk een volledig houten bovenverdieping. Niet vergetend natuurlijk de rode lampionnen die bevestigd zijn aan de uiteindes van de daken. Doe daarbovenop het geluid van een chinees snaarinstrument in de handen van een lokale en u krijgt een wondermooie kant van China te zien. Toch moet ik die illusie doorbreken en meedelen dat veel van de onderverdiepingen in handen waren van handelaars. De kleine man dan wel te verstaan (al een geluk dat het geen multinationals waren), maar handelaars insgelijk. Toch mag ik het hen niet kwalijk nemen, want het is hier voor iedereen een kwestie van pompen of verzuipen. Daar werd ik me later - op mijn tweede tocht - zeer bewust van. Ik had namelijk eens zo'n "fietstaxi" genomen. Eeuwig respect voor zij die dit doen. De fietsen zijn driewielers uitgerust met bankje en dak. Als dat niet zwaar trappen is...
Mijn tweede tocht bracht wederom in de achterbuurten (zoals die tocht enkele dagen geleden), bij daglicht deze keer...

Deze dag zal ook de geschiedenis ingaan als de dag waarop ik een nieuwe rugzak heb aangeschaft. Een kleiner maat dan een echte trekkerrugzak, maar groot genoeg voor citytrips of dergelijke. Mijn oude kan ik helaas niet echt meer gebruiken, vanwege buskruitsporen die er niet uitgaan. Deze sporen zijn gekomen door een KSA-activiteit. En dat laatste is iets wat nu schijnbaar ó zó ver in het verleden ligt. ..

En dan was er nog een meisje. Niets speciaals eigenlijk, behalve dan dat ze vloeiend engels sprak en met duidelijk begrip van bepaalde gebruiken die een gesprek de moeite waard maken. Een rariteit hier in Taizhou geloof me. Het meisje hielp me toen ik eten besteld. In de directe aftermath van mijn bestelling bracht ik de betaling in order. Echter toen ik opkeek was ze al verdwenen, alsof ze nooit had bestaan. Dit is trouwens de tweede keer dat zoiets mij voorvalt. Dat ik een vrouwelijk iemand leer kennen en besluit om eerst andere dingen onder handen te nemen. Ik betreur beide gevallen en zweer net als na de eerste keer om zoiets nooit meer te laten gebeuren. De kans dat ik haar opnieuw tref is klein. Deze stad huist maar liefst 4 miljoen mensen.

Dit is Lennart Opsteyn en deze tekst werd geschreven tijdens het eten van noedels.
(Geen muziek anders dan de stilte werd afgespeeld)

Day V: Panda

Sammi nam ons vandaag mee naar een soort park. Daar was precies te zien hoe ik me China jarenlang had voorgesteld. Duidelijk te merken was de zuivere, blauwe lucht in tegenstelling dan die boven ons hotel. Ik heb er enkele indrukwekkende foto's gemaakt. Tevens heb ik daar voor de eerste keer een Panda gezien - in gevangenschap wel, maar toch. Er waren ook enkele bouwsels te zien die te maken hadden met religie en tempels/ spiritualteit. Waaronder een groot standbeeld van één of andere godin. Dit alles ging gepaard met ongelooflijk veel trappen. In combinatie met het warme en vochtige weer was het echt hel. Tijdens de terugrit heb ik ook een filmke gemaakt. We reden toen door de achterbuurten van Taizhou. Verbijsterend gewoon... Toen zijn we voor de tweede maal tijdens deze reis Chinees gaan eten. En het is vrij goed naar mijn mening. Als we maar van de pikante dingen afblijven. En nee pap ik heb nog geen rijst gegeten ^^.

Vandaag geen tocht, ik was moe van het park en wellicht ook omdat ik nog geen nacht vroeger dan 2 uur ben gaan pitten. Een gitaar heb ik nog niet gevonden, maar çava dat komt wel goed. Ik denk dat ik morgen een soort van archief ga maken van de verschillende soorten voertuigen hier met mijn camera.

Dit is Lennart Opsteyn en deze tekst is geschreven op het nota-briefje wat ik gisteren bij de eerste bank kreeg.
(The Strokes - Machu Picchu)

Day IV: KTV

Zoals elke dag probeer ik zo'n 50 pagina's van het boek 'The Fountainhead' te lezen. Het boek is geschreven door Ayn Rand en aangeraden door Tom van den Berg - thanks man! Normaal gebeurd dit 's avonds na afloop van de dag, maar vandaag was dat anders. Rutger had slecht geslapen en zat met hoofdpijn dus bleven we nog even binnen. Toen ik van Rutger z'n kamer kwam en terug de mijn op wou, bleek mijn elektronische kaart niet meer te werken waardoor ik niet meer m'n kamer opkwam. Dat kwam doordat we maar voor één nacht hadden betaalt en ik na de reguliere checkout tijd mijn kamer was uitgegaan. Als gevolg moest ik me naar de lobby begeven - op blote voeten nog wel, want ik was zo vrij geweest om geen schoenen aan te doen. Daar hielpen ze mij al snel van mijn probleempje af en vermits ik nu toch al in beweging was gekomen, besloot ik om mijn euro's om te wisselen. Er lag een bank aan de overkant van het kruispunt, maar daar verwezen ze mijn door met behulp van een geschreven nota: "Go to Bank of China -Jinshui Road (Sommige hier kunnen wel engels schrijven, maar kunnen/willen hier niet spreken). Niet wetend waar dat lag staakte ik mijn poging. Kort daarop echter gingen we met Sammi Wu - Rutger's contactpersoon naar die specifieke bank.

Van Sammi waren we nog niet af. Nee nee, zij nam ons mee naar een nieuwe KTV. Wat staat voor niet meer dan Karaoke TV. Een Karaoke bar dus. In dit gebouw kunt ge met vrienden een kamertje afhuren waarin dan alles voorzien is om aan karaoke te doen. Razend populair hier, 't is zoals ze in België met vrienden naar een fuif gaan. Ook ik heb me aan dit KTV-beest gewaagd, maar denk toch dat ik het gewoon aan me voorbij ga laten gaan. Ik heb er nog altijd meer plezier in als ik kan zingen met gitaar. Ik heb dan ook aan Sammi gevraagd of ze wist waar ik ergens een gitaar kon kopen. Lijkt me cool.

Tevens heb ik m'n beloft gehouden en ben ik erop uit getrokken. Van iets voor middernacht tot na tweeën. China by night. Ongelooflijk wat ik eigenlijk allemaal gezien heb. Van de vele koppels die buiten slapen - niet van armoede, maar door de warmte - tot tempels op een berg. Achtervolgd door menig straathond en zwerfkat zwierf ik dus zelf door een klein klein stukje China.

Ik verblijf dus in Taizhou ten zuiden van Shanghai. En nu ik Shangai zeg moet ik m'n oprechte excuses aan Michiel Reyskens aanbieden. Ik ging namelijk wat foto's maken van het grootste skatepark ter wereld gelegen daar in Shanghai. Dit is dus niet gebeurd, ik ben dan ook niet lang in Shanghai gebleven (enkele uren).

Maar goed als ik terug mag komen op mijn ontdekkingstocht is er toch wel één bijzonder ding dat ik geleerd heb: 'In China you don't pick a cab, all cabs will pick you'. Iedereen met een taxi (auto/motor/fiets) roept, vertraagt en tuut om te zien of ge interesse hebt.

Dit is Lennart Opsteyn en deze tekst is geschreven op een blad waarop informatie over mijn vluchten staat.
(Atmosphere - The Ocean)

Day III: Wandering

Wel...

Na het reizen eraf te hebben geslapen, begonnen we aan een voorzichtige tocht doorheen de omgeving. Ik hou van de omgeving - niet zoveel als ik zou willen - maar toch, ik hou ervan.

Vandaag bleven we vooral op de hoofdwegen en deden we enkele shoppingmalls aan. Dat was ok voor mij tot nu toe. Hoewel het maar gewoontjes klinkt, heb ik reeds nu al het één en't ander gezien, begrepen en geleerd. Ook hebben we een kaart gekocht, welke ik morgen wil gebruiken van zodra ik wat geld heb omgewisseld. Dat is nog niet gebeurd en knaagt hoe langer, hoe meer aan mijn zelfstandigheid. Nee morgen gebruik ik die kaart, liefst 's nachts en weg van de hoofdwegen. Om zo dichtbij het ware karakter van China te komen. Ook voel ik de drang om de lokale bevolking te benaderen - wederom zonder Rutger, maar daar het ik het al over gehad. Sportveldjes, een basketballveld of zo zijn altijg goed om dichterbij mensen te komen, maar nu ik eraan denk kan ik me niet herinneren dat ik al één gezien heb. Want desondank de taalbarrière leert men enorm veel van elkaar als men een "common goal" heeft.

Morgen ... wie weet ... morgen.

Dit Lennart Opsteyn en deze tekst werd geschreven op een kartonneke waarrond nog niet zolang geleden een nieuwe onderbroek zat.
(Atmosphere - Say hey there)

Day I&II: One-entry Visa

Deze blog zal een verslag zijn van mijn - in totaal 15 dagende durende - trip naar China - Taizhou zijn. Volg me gerust tijdens mijn reis waarin ikzelf maar een klein deeltje van China te zien krijg...

Wanneer men reist, wordt men herleidt tot een object onderhevig aan tijd en ruimte. Vliegtuigen, metro's, terminals worden allemaal gedomineerd door kunstlicht. Het statische van zulk licht geeft ons een vage indruk van hoe veranderlijk tijd is. Er wordt niet gewacht er wordt enkel kostbare tijd verspilt...

In de afgelopen 2 dagen ben ik me tevens de grootheid van onze aardbol gewaar geworden. Vanuit Helsinki (We vlogen over de as: Brussel-Helsinki-Shanghai) vlogen we dicht tegen de 1000 km/h richting Shanghai. En dat duurde en duurde maar liefst 10 uur. Van daaruit reden we met de trein die flirte met de 200 km/h richting Taizhou. Een reis van zo'n 4,5 uur. Taizhou in het Zuiden wel te verstaan, want er bleek ook nog een Taizhou in het Noorden te zijn wat onderweg voor wat misverstanden heeft gezorgd.

China is interessant, de gebouwen zijn groot en de mensen zijn klein. Overal zijn ze aan't bouwen, zowel huisvesting als infrastructuur voor verkeer e.d. Hoewel ik nog niets gezien heb van China voel ik nu al een zeker gemis in verband met deze reis. Een gemis dat ik niet alleen de wereld aan het verkennen ben. Maar vele hebben het mij al gezegd en nog vele zullen volgen: "Uwe tijd komt nog, wacht maar...". Desondanks mag en zal ik niet klagen over mijn gezelschap. De ontmoeting tussen Rutger en China is zoals een meteoor die de dampkring binnenkomt: Vaak komt het niet voor dat een buitenstaander het mag aanschouwen, maar als dat dan toch mag zijn die momenten onvergeetelijk."

Dit is Lennart Opsteyn en deze tekst is geschreven op een envelope.
(Atmosphere - Run with Scissors)