Wel...
Na het reizen eraf te hebben geslapen, begonnen we aan een voorzichtige tocht doorheen de omgeving. Ik hou van de omgeving - niet zoveel als ik zou willen - maar toch, ik hou ervan.
Vandaag bleven we vooral op de hoofdwegen en deden we enkele shoppingmalls aan. Dat was ok voor mij tot nu toe. Hoewel het maar gewoontjes klinkt, heb ik reeds nu al het één en't ander gezien, begrepen en geleerd. Ook hebben we een kaart gekocht, welke ik morgen wil gebruiken van zodra ik wat geld heb omgewisseld. Dat is nog niet gebeurd en knaagt hoe langer, hoe meer aan mijn zelfstandigheid. Nee morgen gebruik ik die kaart, liefst 's nachts en weg van de hoofdwegen. Om zo dichtbij het ware karakter van China te komen. Ook voel ik de drang om de lokale bevolking te benaderen - wederom zonder Rutger, maar daar het ik het al over gehad. Sportveldjes, een basketballveld of zo zijn altijg goed om dichterbij mensen te komen, maar nu ik eraan denk kan ik me niet herinneren dat ik al één gezien heb. Want desondank de taalbarrière leert men enorm veel van elkaar als men een "common goal" heeft.
Morgen ... wie weet ... morgen.
Dit Lennart Opsteyn en deze tekst werd geschreven op een kartonneke waarrond nog niet zolang geleden een nieuwe onderbroek zat.
(Atmosphere - Say hey there)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten